پشت دیواری که نامش زندگیست (خانه) دارم ...

هر صبح در جستجوی یک در . یک روزنه . حتی ...

از شرق تا میانه راه غرب . میروم

اما غروب میرسد و

افسون گم شدن خورشید در پشت تیغه ی دیوار ...

پاها ..چشم ها .. و آرزو هایم را در ذره زمان محصور میکند ..

تا فردا با تابش دوباره خورشید ...

به پا خیزم در جستجوی دری دیگر ...

خوشا خورشید که در لحظه طلوع بر پوست دیوار جاری میشود ..

ودر اوج... بی خبر از غروب ..

بی اعتنا به شب ... به آنسویش سر می کشد ! ...

آنسوی دیوار چه خیال انگیز است ...

عصر ما عصر فریبه

عصر اسمهای غریبه

عصر پژمردن گلدون

چترای سیاه تو بارون

شهر ما سرش شلوغه

وعده هاش همه دروغه

آسموناش پر دوده

قلب عاشقاش کبوده

کاش تو قحطی شقایق

بشینیم توی یه قایق

بزنیم دل و به دریا

من و تو تنهای تنها

خونه هامون پر نرده

پشت هر پنجره پرده

قفسا پر پرنده

لبای بدون خنده

چشما خونه ی سواله

مهربون شدن محاله

نه برای عشق میلی

نه کسی به فکر لیلی

اونقدر می ریم که ساحل

از منو تو بشه غافل

قایقو با هم می رونیم

اونجا تا ابد می مونیم

جایی که نه آسمونش

نه صدای مردمونش

نه غمش نه جنب و جوشش

نه گلای گل فروشش

مثل اینجا آهنی نیست

پس ببین یادت بمونه

کسی هم اینو ندونه

زنده بودیم اگه فردا

وعده ما لب دریا

زنده بودیم اگه فردا

زندگی به طرز فوق العاده ای لذتبخش است.

برای رسیدن به این لذت باید همینجا زندگی کرد

به معنای واقعی. هم اینک و هم اینجا.

زندگی کردن در امید، زندگی کردن در لحظه ی اکنون

و به تعویق انداختن آینده هراسی

و این است مفهوم زیستن در حقیقتی زیبا

دنیا پر از سگ است جهان سر به سر سگی ست